Het verhaal van het schaapje Vlnka

 In onze schilderachtige Walachije woonde een herder, die een grote boerderij had met veel krullende schapen. Er was een dozijn borstelige schapen in de kudde, die op elkaar leken. Een van de dagelijkse bezigheden  van de schapen was om zich goed te voeden in een grote weide vol vers gras, en het was erg populair voor de herders om complimenten uit te wisselen onder de schapen over hun mooie witte en warme wol.

Eens per jaar hief de herder alle schapen in de schuur en knipte hun wol. Alle schapen leken erg op elkaar, zowel wat uiterlijk als wat karakter betreft. Na het jaarlijkse scheren kwamen ze een voor een uit de schuur, altijd trots kijkend naar de stapels wol die van hen geschoren waren.

Op een dag werd een kleine toevoeging aan de kudde toegevoegd - een schaap dat de naam Vlnka kreeg. Schaapje Vlnka was anders dan de anderen. Ze wist niet hoe ze in een kudde moest grazen, integendeel, ze was erg nieuwsgierig en liep het liefst alleen in de weilanden, ver weg. Tijdens al dit verkennen werd ze vaak vuil, daar wierp ze zich in een plas, daar weer in de modder. De andere schapen wisten daar niets van, dus begonnen ze haar te pesten en wezen haar aan met nare woorden. Ze hadden het over Vlnka als het vuilste schaapje. Ze werd uitgelachen, ze had geen vrienden, en de andere schapen schepten vaak tegen haar op over hun witte, pluizige wol, waarmee ze de mooie herdersdekens vulden.

De herder zelf keek echter met gesloten ogen naar het schaap Vlnka en overwoog zelfs het schaap te verkopen. Ze was erg verdrietig, ze voelde zich alleen, ongewenst en onrecht aangedaan. Ze wilde niet tot last zijn en was zelfs van plan de boerderij te ontvluchten, naar onbekende oorden. Zoals elk jaar, was het schaapscheertijd. De herder dreef de schapen naar de grote schuur en liet Vlnka zoals gewoonlijk buiten staan. De schapen lachten toen ze de stal in gingen en riepen de een over de ander „kijk naar haar een vuilbak, haar wol is ook niet goed voor het dweilen van de vloer". Sheep Wave stond verdrietig buiten en keek naar de anderen. In haar hoofd dacht ze "Ik wou dat ik zo'n mooie wol had als de andere schapen". De heldere hemel begon te verduisteren. De lucht begon snel te betrekken. Er kwam zware regen en bliksems. De schapen in de stal lachten tot ze hun buik nat maakten, "Kijk naar haar, Vlnka is vies en ze zal nat worden."  Schaapje Vlnka  kon zich nergens verstoppen, de herder liet haar niet eens in de stal, dus werd ze natter en natter. De zware regen met de wind begon haar wol weg te spoelen, en de wind blies haar grijze kleur weg. Na een ogenblik  verdwenen de wolken op wonderbaarlijke wijze in een seconde.

Vlnka merkte niets, want haar ogen waren gesloten terwijl ze huilde. De schapen in de stal draaiden zich langzaam om, rolden met hun ogen en riepen verbaasd: "Wat gebeurt er? Kijk haar nou". De wol van Vlnka was prachtig wit, wit als sneeuw.  De zon  kwam tevoorschijn met een zacht briesje dat  de wol van Vlnka deed opwaaien. Vlnka opende haar ogen en kon het niet geloven, haar golf was wit! De witste van de hele kudde, inderdaad als  vers gevallen sneeuw en donsig als een donzen dekbed.

De herder die de schapen aan het scheren was,  sneed in zijn vinger van verbazing. Hij stopte met snijden en rende snel naar binnen om het beter te bekijken. Hij keek naar de golf en kon niet stoppen met het strelen van de zachte golf. De herder nam Vlnka mee en leidde haar de schuur in naar de anderen. Er was een groot lawaai en commotie in de schuur. Vlnka is het mooiste schaapje geworden, iedereen kon haar in de gaten houden en alle schapen wilden bij haar in de buurt zijn. Jaar na jaar scheert de herder  de schapen. Het enige schaap dat ze nooit snijdt is Wol. Het is zo mooi dat het hem spijt de wol te mengen met de andere. En dus helpt Vlnka tijdens het jaarlijkse scheren alleen haar herder in de stal om ervoor te zorgen dat alles naar wens verloopt. Ze loopt rond op de boerderij met haar uitbundige wol en alle andere schapen rondom haar Vnka willen zich bij haar tenminste warmen.

Het schaapje Vlnka heeft een goed hart en dus wil ze ondanks dit alles alle schapen in de kudde verwarmen.

Er zijn verschillende lessen uit het hele verhaal. Dat betekent niet dat anders zijn iemand slechter maakt. Niet elke storm die komt zal ons pijn doen. En dat na elke storm, de zon altijd tevoorschijn komt.